Het postmodernisme is een speelse en uitbundige bouwstijl die in Nederland niet altijd serieus is genomen. Het werd door sommigen enthousiast omarmd, door anderen hartstochtelijk verguisd. Gemeenten en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed onderzoeken momenteel welke Post-65 gebouwen behouden moeten worden als monument. POMO, Atlas van de postmoderne architectuur in Nederland haakt hierop in en nodigt uit om het postmodernisme te herkennen en (her)ontdekken.
Met het postmodernisme keerden vanaf de jaren tachtig kleur en decoratie weer terug in de architectuur, gebouwen kregen weer een eigen gezicht. Verwijzingen naar het verleden doken op, maar dan wel met een eigentijdse draai. In veel opzichten heeft het postmodernisme onze architectuur rijker en diverser gemaakt. Nu veel gebouwen uit de jaren tachtig en negentig toe zijn aan renovatie, herbestemming of verduurzaming, moet de waarde van dit jonge erfgoed worden bepaald. Het is daarom hoog tijd om deze architectonische underdog met frisse blik en meer waardering te bekijken.
De auteurs schrijven in de inleiding:
“Het postmodernisme werd lange tijd met argwaan bekeken en weinig serieus genomen. Ook wordt ten onrechte gedacht dat deze speelse architectuur nauwelijks voet aan de grond kreeg in het calvinistische Nederland. Het heeft echter mede bepaald hoe Nederland er nu uitziet.”
En:
“Voor de doorbraak van het postmodernisme in Nederland vanaf 1990 waren culturele oorzaken, zoals de komst van commerciële televisie en internet, en politiek-economische redenen, zoals de liberalisering van de woningmarkt. Maar het was ook kuddegedrag.”
In de atlas reis je van het Groninger Museum via station Utrecht Overvecht naar de woonkastelen van ’s-Hertogenbosch. Honderd postmoderne gebouwen – bekend en onbekend – worden afgewisseld met portretten van architecten als Sjoerd Soeters, Mart van Schijndel, Liesbeth van der Pol en Michael Graves. Typische postmodernistische omgevingen, zoals winkelcentra en stations, worden uitgelicht. Prachtige foto’s laten zien dat deze architectuur betekenisvol, speels en herkenbaar is, vol kleur, ornamenten en ironie.
POMO is het vervolg op het succesvolle BRUUT, Atlas van het brutalisme in Nederland (WBOOKS, 2023).
Over de auteurs
Arjan den Boer (1972) is zelfstandig publicist over geschiedenis, architectuur en spoorwegen, met een brede interesse in de 19e en 20e eeuw. Bart van Hoek (1975) volgde de opleiding tot architect aan de TU Delft. Hij werkt sinds 15 jaar als architectuurfotograaf voor architectenbureaus, aannemers en uitgevers. Martjan Kuit (1989) is een zelfbenoemd gebouwenfan. Hij kijkt naar architectuur zoals een vogelaar naar vogels: met enthousiasme en een open blik. Teun Meurs (1980) is filosoof en sociaal wetenschapper. Daarnaast schrijft hij graag over markante gebouwen die mooi van lelijkheid zijn. Ariadne Onclin (1990) is kunst- en architectuurhistoricus met als specialisme architectuur van na 1965. Ze werkt als beleidsadviseur, auteur en podcastmaker.
Bestellen: POMO • WBOOKS
Geef een reactie