Opiniestuk door J. Q. over Gianni Infantino en de stille macht van FIFA
Terwijl wereldleiders elkaar ontmoeten in vergaderzalen met glazen wanden en journalisten voor de deur, opereert één man grotendeels buiten dat systeem. Geen democratisch mandaat, geen parlement dat hem controleert, geen persvrijheid die hem echt raakt. En toch zit hij aan tafel met Vladimir Putin, Mohammed bin Salman, Recep Tayyip Erdogan en Donald Trump. Niet als gast. Als gelijke.
Die man is Gianni Infantino, president van FIFA.
Een organisatie groter dan de VN
FIFA telt 211 lidstaten. De Verenigde Naties 193. In theorie vertegenwoordigt Infantino dus meer landen dan welke politieke organisatie ook op aarde. Dat klinkt als een voetnoot, maar het is allesbehalve dat. Het betekent dat hij een podium heeft dat staatshoofden hem niet kunnen bieden. Een WK bereikt vijf miljard kijkers. Geen verkiezing, geen top, geen oorlog haalt dat.
En Infantino begrijpt dat als geen ander.
De toewijzingen van de afgelopen WK’s lezen als een geopolitieke routekaart. Rusland in 2018, op een moment dat het Westen de relaties met Moskou begon te verstrakken. Qatar in 2022, een gasrijke stadstaat die met sport zijn internationale imago wilde poetsen. Saudi-Arabië in 2034, een koninkrijk dat miljarden in sportswashing pompt. Toeval? Infantino zelf noemde Qatar “de beste organisatie ooit.” Drie jaar later spreekt niemand meer over de duizenden dode arbeidsmigranten die de stadions bouwden.
Soft power als handelswaar
Wat Infantino biedt aan zijn politieke vrienden is iets wat geld alleen niet kan kopen: legitimiteit. Een WK-toewijzing is een internationaal stempel van goedkeuring. Het zegt: dit land is welkom in de wereldgemeenschap. Het nodigt miljarden mensen uit om vijf weken lang naar dat land te kijken, supportersshirts te dragen met die kleuren, bier te drinken met die vlag op het glas.
Dat is geen sport meer. Dat is buitenlandse politiek.
En in ruil daarvoor krijgt Infantino bescherming, toegang en middelen. De privéjet waarmee hij momenteel van stadion naar stadion vliegt tijdens WK 2026? Die wordt betaald door Qatar Airways, als onderdeel van een sponsordeal met FIFA. De man rijdt gratis op Qatarees geld, terwijl hij over inclusiviteit en de schoonheid van het spel spreekt.
Onaantastbaar by design
Hoe houdt hij dit vol? De structuur van FIFA maakt het mogelijk. Infantino wordt gekozen door die 211 lidstaten, waarvan het merendeel kleine voetbonnaties zijn die financieel afhankelijk zijn van FIFA’s Forward-programma. Dat programma pompt geld naar bonden in Afrika, Azië en de Stille Oceaan. Die bonden stemmen vervolgens braaf voor wie hen dat geld geeft. Infantino werd in 2019 en 2023 herkozen zonder tegenkandidaat.
FIFA heeft zijn hoofdkantoor in Zürich en geniet een bijzondere juridische status in Zwitserland. Extern toezicht is minimaal. Interne controle al helemaal. Zijn voorganger Sepp Blatter vertrok vanwege een van de grootste corruptieschandalen in de sportgeschiedenis. Infantino presenteerde zichzelf als de man die FIFA zou hervormen. Wat er volgde was geen hervorming, maar een rebrand.
De vredesprijs die alles zegt
Niets illustreert Infantino’s positie beter dan de FIFA Peace Prize die hij in 2025 uitreikte aan Donald Trump. De reacties varieerden van ongeloof tot woede. Maar wie even nadacht, begreep de logica. WK 2026 vindt plaats in de Verenigde Staten. FIFA heeft belang bij een soepele samenwerking met de Amerikaanse overheid: belastingvoordelen, veiligheidsgaranties, politieke bescherming. Trump krijgt een prijs. FIFA krijgt rust.
Dat is geen sport. Dat is diplomatie.
Conclusie
Gianni Infantino is niet de baas van een voetbalorganisatie. Hij is het hoofd van een niet-statelijke actor met mondiale invloed, die opereert in de ruimte tussen sport, politiek en kapitaal. Zonder verkiezingen, zonder oppositie, zonder echte verantwoording.
De volgende keer dat je hem ziet zitten in een stadion, met dat onbewogen gezicht en dat bordje “FIFA President” voor hem, bedenk dan: die man is niet verveeld. Die man weet precies waar hij is, waarom hij er is, en wat het hem oplevert.
En dat is het engste van alles.
Dossier Mastenbroek 
Plaats een reactie