Dossier Mastenbroek

Nieuwsblog door journalist en radiomaker Martijn Mastenbroek

dreamcatcher-336639_640

Rondom de vermissing van Kris Kremers en Lisanne Froon zijn al heel wat Panamese indianenverhalen opgedoken. Bekend voorbeeld is het orgaanhandel verhaal uit het Algemeen Dagblad. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat op dit moment natuurlijk niets kan worden uitgesloten. Desalniettemin een pijnlijk artikel voor familie en nabestaanden.

Deze week meldde de Telegraaf op basis van een bericht van de Panamese advocaat van de familie dat er wederom botresten waren gevonden in de jungle. Eerder werd al een voet en een deel van een bekken van Froon en Kremers gevonden. Maar, opmerkelijk genoeg zijn de recent gevonden resten niet van de Nederlandse meisjes. Uit het forensisch rapport blijkt namelijk dat de botten afkomstig zijn van twee dieren, een kind van drie, een indiaan en een oudere vrouw.

Ik moet puur afgaan op berichten uit de media, want ik ben niet bekend in het gebied, maar ik heb een Panamese politiewoordvoerder toch duidelijk horen zeggen dat dit deel van de jungle vrijwel onbegaanbaar is. Dat een reddingsteam acht uur lang onderweg is geweest naar de plek des onheils. Met onderweg alle gevaren van dien. Als deze professionele ploeg al veel moeite moet doen zich door de jungle te worstelen, hoe kan een kind van drie dit dan? En deze oudere vrouw, wat deed zij in de jungle? Hoe komen ze daar?

Indianen worden overigens in hun hut begraven of op de plaats waar zij sterven. Ellebogen en knieën van de doden worden aan elkaar verbonden en men wikkelt hem met zijn wapen in een katoenen zak. Daarbij gaat proviand voor een lang reis. (Bron: P.J. Benoît, Voyage à Surinam (1839), pl. 86.) Onder de grond dus. Niet bovengronds zoals deze indiaan is gevonden. De rituelen van deze Panamese stam kunnen natuurlijk afwijken, maar dat kan ik niet zo snel vinden.

Daarnaast moeten de indiaan, het kind en de oude vrouw recentelijk zijn overleden. Onder junglecondities vergaat een lichaam ontzettend snel. Je kunt dus bijna wel stellen dat de drie rond hetzelfde moment zijn overleden als Kris en Lisanne. Mist niemand in de buurt van Boquete een kind en een oudere vrouw? Is er een verband?

Overigens vond ik op Websleuths  de volgende hypothese. Een theorie die wat mij betreft zeker niet mag worden afgedaan als een indianenverhaal.

Domnivoor’s Hypothesis, modified version

April 1, 10:45 Lisanne & Kris start walking the Pianista trail.

13:00 At the Mirador, they take the wrong road, believing it will lead them back to Boquete.

14:00 Last picture of Kris at the first quebrada, so far so good.

14:15? (Exact position unknown) At the second quebrada, they start to doubt whether they are going in the right direction, so they don’t bother taking a picture there.

14:45 The point of no return After this point they can no longer walk back the same way and reach the beginning of El Pianista before sunset. It is close to impossible to walk the Pianista trail in the dark.

The girls realize this and don’t like the idea of spending the night in the jungle.
Between 15:00 and 16:30 (reports vary) They try to phone for help, but in vain.

Note that our country does not have mountains. If you haven’t seen too many mountains, then every mountain seems high.
Instead of climbing that mountain again, the girls decide to walk downhill to the next village and hope to reach it before sunset. The websites they checked mention Indian settlements behind the mountain. The websites also show pictures of cable bridges; they may have thought they might still be on the Pianista trail.

18:40 Sunset

The next morning They believe they are close to Indian settlements, or even close to the Caribbean coast where they had a great time just a few days before. So instead of turning back, they follow the river downstream and keep walking until they are exhausted.

There they wait till somebody finds them, for example by tracing their phone signal. They build a provisional shelter and stay there.

April 7 A weak iPhone signal is picked up by a search team on the Bocas-side of the mountain.

April 8, at night Three helicopters fly to the area where the signal was picked up. Expats living in Boquete hear them. The helicopters either cannot trace the iPhone signal, or they are not equipped for this. The girls try to draw attention of the helicopters with a flashing camera, but to no avail.

Neither the girls nor their parents know they are less than 20 km apart.

April 8, daytime The iPhone battery has run out. The Samsung phone is not working because it got wet.

The girls wait for three more days, hoping the helicopters will return.

April 11, morning The Samsung phone has dried up a bit and is working again. They try to call a few more times before the phone gives up definitively.

10 days have passed. The helicopters have not returned. The cellphones are not working. The girls desperately decide to walk back. They leave their backpack behind because they can barely lift it off the ground, and nothing in it is of any use when you are in survival mode.
They put all their belongings in it, and leave it close to the river, but safely above the water level. They hope to retrieve it later.
They walk back with just one water bottle. There is plenty of water on the way back. They follow the river back upstream.

April 11, afternoon After six kilometers the girls reach the dangerous river crossing.
Lisanne goes on the cable bridge first, loses her balance, falls in the river, gets injured and is unable to get up.
Kris slips out of her shorts without unbuttoning them (no need, she has lost weight). In those conditions jeans dry slowly, and wet clothes are uncomfortable when it’s hot.
Kris walks into the river to help her friend, she falls, gets injured as well.
This is after 10 days of cold, starvation, infections, sleep deprivation etc. Neither of them is able to move or help the other. Both girls perish under the cable bridge.
After a few days the river swells drastically. Flash floods move the bodies downstream and scavengers do what scavengers do. Jaguars and other animals are capable of breaking bones.

In short:
– They stayed together.
– They walked in the wrong direction but never really got lost.
– They camped close to where the backpack was found.
– The backpack and the shorts have not been moved by the river.

This scenario is a combination of facts, unverified rumor, and speculation. I sincerely hope I’m wrong…

Een gedachte over “Indianenverhalen

  1. Jonathan schreef:

    Wat zullen we hier nu weer van zeggen: http://m.ad.nl/ad/m/nl/30780/Vermissing-in-Panama/article/detail/3719876/2014/08/16/Toch-DNA-materiaal-Kris-Kremers-in-nieuwe-resten.dhtml

    Falende communicatie? Slechte lijkschouwers? Wie zegt het…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: